۱.كسيكه قصد كشتن كسى داشته باشد ،   ۲ . كسيكه مال بسيار داشته باشد و امينى نداشته باشد كه براو اعتماد كند و  ۳. كسيكه در ميان مردم دروغ و بهتان بسيار گفته باشد و   ۴.كسيكه مال بسيارى از او خواهند و مال نداشته باشد و    ۵. كسيكه محبوب را خواهد و ترسد كه از او جدا شود و پدرم عليه الرحمة والرضوان ميفرمود كه : ممكن است كه اين تنبهى باشد مردمى را كه خواب غفلت بسيار ميكنند، "زيرا " كه همه  بايد در پى كشتن نفس اماره خود باشد كه دشمن اندرونى است و پيوسته در پى كشتن اين كس است ، سرمايه ايمان و طاعات كه اين كس دارد امينى ندارد، نفس و شيطان و هواها و شهوات همه اتفاق كرده اند بر غارت آنها و دروغ و بهتان بسيار گفته است ، هر كس از همه كس طاعات و بندگى بسيار ميخواهند و آنچه بايد تحصيل نكرده اند و چون خدا محبوبى دارند و بخواب غفلت قرب او را از دست ميدهند .

پس كسيكه اين همه اسباب بيدارى در او باشد چگونه خواب كند.!!!!!

(بابی انت وامی یا صاحب الزمان)

على عليه السلام فرمودند: رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: خداوند تبارك و تعالى به فرزند آدم مى گويد: اگر چشم تو در مورد بعضى از چيزهايى كه بر تو حرام كرده ام با تو به نزاع و كشمكش پردازد پس من تو را به وسيله دو سرپوش (كه پلكهاى توست ) يارى مى كنم پس فرو بند و نظر مكن و اگر زبان تو در مورد برخى از چيزهايى كه بر تو حرام كرده ام با تو به ستيز پردازد من تو را به وسيله دو لب يارى مى كنم پس فروبند و سخن مگو و اگر دامان تو درباره بعضى از چيزهايى كه بر تو حرام كرده ام با تو به جنگ برخيزد من تو را به وسيله اطراف دامانت يارى مى كنم پس بر هم نه و مرتكب حرام مشو.

1-  ايکاش به خانه (حضرت فاطمه سلام الله عليها ) کاري نداشتم و آن را نمي گشودم  ، اگر چه با اعلان جنگ آن را بر من بسته بودند .

2-  ايکاش( فجائه سلمي )را مي کشتم و يا آزادش مي کردم ولي او رابه آتش نميسوزاندم.

3-  و ايکاش در روز سقيفه ، کار را بر عهده يکي از آن دو مرد،عمر بن خطاب(لعنت خدا بر او باد) وابوعبيده ، مي گذاشتم تا او امير ميشد و من وزير ميشدم. (منابع زيادي از اهل سنت ، گواه بر صادر شدن اين جملات از ابي بکر مي باشند)

امام محمد باقر عليه السلام  عزیز(که جانمان فدای اهل بیت باد) فرمودند :  به خدا قسم هيچ يک از ما از دنيا نمي رود مگر  غضبناک باشد بر آن دو و هيچ روزي بر ما نمي گذرد مگر آنکه نسبت به آن دو (اولي و دومي) خشمگين هستيم و بزرگانمان به کوچکترها به اين امر سفارش ميکنند( اين عمل اهل بيت) .... لعنت خدا و ملائکه و تمامي مردم بر آن دوباد  «اصول کافي »

اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد و آل محمد و آخر تابع له علی ذلک

 فرمودند: مسائل و احكام اعتقادى و عملى دين را فرا گيريد، چون كه شناخت احكام و معرفت نسبت به دستورات خداوند، كليد بينائى و بينش و انديشه مى باشد و موجب تماميّت كمال عبادات و اعمال مى گردد؛ و راه به سوى مقامات و منازل بلندمرتبه دنيا و آخرت است .

فرمودند: هركس به راءى و سليقه خود اهميّت دهد و در مسائل دين به آن عمل كند هلاك مى شود، و هركس اهل بيت پيغمبر صلى الله عليه و آله را رها كند گمراه مى گردد، و هركس قرآن و سنّت رسول خدا را ترك كند كافر مى باشد.

فرمودند: از شيعيان و دوستان ما نيست ، كسى كه هر روز محاسبه نَفْس و بررسى اعمال خود را نداشته باشد، كه اگر چنانچه اعمال و نيّاتش خوب بوده ، سعى كند بر آن ها بيفزايد و اگر زشت و ناپسند بوده است ، از خداوند طلب مغفرت و آمرزش كند و جبران نمايد.

فرمودند: موهاى بدن زير بغل و اطراف عورت چنانچه بلند شود سبب قطع و كمبود آب كمر، سستى مفاصل استخوان و ضعف سينه و گلو خواهد شد، استعمال نوره سبب تقويت تمامى آن ها مى باشد.

فرمودند: ايمان ، يك درجه از اسلام بالاتر است ؛ تقوى نيز، يك درجه از ايمان بالاتر؛ يقين ، يك درجه از تقوى بالاتر و برتر مى باشد و درجه اى كمتر از مرحله يقين در بين مردم ثمره بخش نخواهد بود.

علی(ع) با توجه به نقش بسیار مهمی که شناخت نفس در سعادت دنیا و آخرت انسان دارد به این حقیقت این‏گونه اشاره می‏کنند: «کسی که به معرفت نفس موفق شود به امتیاز بسیار بزرگی دست یافته است». اگر این حقیقت را بپذیریم که انسان در طول حیات دنیوی خود هیچ مسئولیتی بزرگتر از خودسازی ندارد، این نکته را نیز باید بپذیریم که برترین کارهای انسان مجموعه فعالیت‏هایی است که با هدف شناخت نفس انجام می‏گیرد؛ چون بدون این کار هرگز خودسازی و کمال واقعی تحقق پیدا نخواهد کرد. حضرت علی بن ابی‏طالب(ع) می‏فرمایند: «برترین و بافضیلت‏ترین شناخت [و در تعبیر دیگر والاترین حکمت] شناخت نفس و رعایت قدر و اندازه آن است.»و از آن‏جا که هدف از آفرینش انسان رسیدن به کمال واقعی و دست یافتن به سعادت ابدی است، در قرآن کریم و رهنمودهای اولیای الهی هشدارهای فراوان در این‏باره به چشم می‏خورد که مبادا بر اثر غفلت و مشغول شدن به لذت‏های زودگذر دنیوی، حقیقت وجود خود را ارزان از دست بدهید؛ چرا که در این صورت دچار خسران جبران ناپذیری خواهید شد .

یکی از راه‏های مهم خداشناسی معرفت نفس است که علی(ع) با تعابیر مختلف این موضوع را گوشزد کرده‏اند؛ از جمله در روایتی می‏فرمایند: «هر که نفس خود را بشناسد پروردگارش را خواهد شناخت». حتی  امام علی(ع) در جایی دیگر می‏فرمایند: «هرکس بتواند خود را بشناسد حتما در شناخت سایر انسان‏ها موفق خواهد بود».

علامت معرفت نفس : امام علی(ع) از جمله علایم معرفت نفس را داشتن دغدغه حفظ سلامت آن و تلاش برای پاکسازی آن از آلودگی‏ها و مبارزه مستمر با خواست‏های نامناسب نفسانی می‏دانند و تصریح می‏فرمایند: «هر که تقوای الهی را بیشتر رعایت کند و در قبال ارتکاب گناه بیش از دیگران بیمناک باشد، بیشتر از سایر افراد به معرفت نفس دست یافته است». اما «بزرگ‏ترین جهل آدمی آگاهی نداشتن به خصوصیات نفس است».

هر که از نعمت معرفت نفس محروم باشد، نه تنها از دستیابی به مراتب والای کمال و رشد معنوی بی‏نصیب خواهد شد، حتی در تشخیص شیوه‏های درست زندگی راحت و سالم با مشکلات زیادی مواجه خواهد شد؛ زیرا به سبب نشناختن استعدادهای نفس خود، از به کارگیری صحیح آنها ناتوان خواهد بود. افزون بر این در مواردی به علت عدم شناخت مقتضیات نفس، از تشخیص مصالح واقعی آن عاجز شده، به بیراهه خواهد رفت. امیرالمؤمنین علی(ع) می‏فرمایند: «کسی که از نعمت معرفت نفس بی‏نصیب باشد، از راه نجات دور شده، به ورطه گمراهی خواهد غلطید».

علی بن ابی‏طالب(ع) اوّلین امام شیعیان در موارد زیادی تلاش کرده‏اند تا به مردم بفهمانند که هیچ دشمنی همانند نفس اماره، سعادت و سلامت آنها را تهدید نمی‏کند. در این باره هم از امام سجاد(ع) و هم از امام باقر(ع) روایت شده است که وقتی زمان شهادت امیرالمؤمنین علی(ع) فرا رسید، آن حضرت در ضمن وصیّتی که به فرزندان خود و جمیع شیعیان بیان داشتند فرمودند: «برای خدا جهاد با نفس را ترک نکنید. نفس دشمن‏ترین دشمنان شماست؛ همان‏گونه که خداوند تبارک و تعالی می‏فرماید: نفس اماره همیشه به بدی‏ها فرمان می‏دهد. به راستی سرلوحه همه گناهان تصدیق نفس و تسلیم شدن در برابر خواهش‏های نفسانی است.»امیرالمؤمنین علی(ع) در این‏باره چنین می‏فرمایند: «به تحقیق اگر تو زمام امور خود را به دست نفْست بسپاری، او آخرت تو را تباه ساخته، به گرفتاری‏هایی که پایان‏پذیر نیستند و به شقاوتی که تمام شدنی نیست گرفتار کند».

  رسـول خـدا (ص ) فـرمـود: خـداى عزوجل فرمايد : سوگند بعزت و جلال خودم و بزرگى و كبريائم و نور و برترى مقامم كـه هـيـچ بـنـده دلخـواه خـود را بر دلخواه من مقدم ندارد جز اينكه كارش را پريشان كنم و دنـيـايش را درهم سازم ، و دلش را باو مشغول كنم ، و از دنيا بر او ندهم جز آنچه برايش مـقـدر كـرده ام ، و سـوگند بعزت و جلال و بزرگى و نور و برترى و بلندى مقامم كه هيچ بنده دلخواه مرا بر دلخواه خود مقدم ندارد جز آنكه فرشتگان من او را نگهبانى كنند، و آسـمـانـهـا و زمينها روزى او را متكفل گردند (و بعهده گيرند) و از پس تجارت هر تاجرى پشتيبان و نگران او باشم ، و دنيا هم در حالى كه نخواهد بجانب او رو كند.اصول كافى جلد 4 صفحه :31 رواية :2

آورده اند كه عيسى عليه السلام به دهى رسيد كه اهل آن ده تمام بر جاى خود مرده بودند و همچنان بر روى زمين افتاده و دفن نشده . عيسى گفت : اينان به خشم خداى مرده اند. حواريان به يكباره گفتند: يا روح الله ! مى خواهيم كه حال و كار ايشان بدانيم تا ما آن نكنيم (كه بدين گرفتار گرديم .) عيسى دو گانه اى  بگزارد و آواز داد .
يكى از آن جماعت زنده شد و جواب داد. عيسى عليه السلام گفت : حال و قصه شما چگونه بوده است . گفت : اصبحنا فى العافية و امسينا فى الهاوية . بامداد به سلامت و عافيت بوديم و شبانگاه به هاويه گرفتار شديم . گفت : هاويه چيست ؟ قال : بحار فى النار فيها جبال من النار. گفت : درياهايى است از آتش كه در او كوههايى است از آتش . گفت : چه چيز شما را به هاويه رسانيد؟ گفت : دوستى دنيا و عبادت طاغوت . گفت : دوستى دنيا شما را تا چه حد بود؟ گفت : چنانكه كودك مادر را دوست دارد كه هر گاه كه روى به وى آرد، شاد شود و اگر برگردد، غمناك گردد. گفت : چگونه است كه در ميان اين خلقان ، تو جواب بازدادى ؟ گفت : ايشان را در دوزخ لگامهاى آتشين بر سر كرده اند و فرشتگان غلاظ و شداد بر ايشان موكل كرده . و من از اين ده نبودم ، به كارى و شغلى آمده بودم . چون عذاب فرود آمد، من نيز گرفتار شدم و مرا بر كنار دوزخ از درختى آويخته اند. مى ترسم كه اگر فرو افتم در دوزخ افتم .
عيسى عليه السلام به ياران خود نگريست و گفت : در مزبله اى خفتن و نان جوين خوردن با سلامت دين ، بهتر باشد از تصرف كردن در دنيا و به چنين عذابها گرفتار شدن .

 عبدالعظیم حسنی رضی الله عنه از ابی الحسن الرضا علیه السلام روایت کرده است که امام فرمود یا عبدالعظیم! از من به دوستان و یارانم سلام برسان و به آنها بگو که:

شیطان را به خود راه ندهند، و ایشان را به راستی در گفتار و پرداخت امانت فرمان بده؛ و نیز آنها را به سکوت و ترک جدال در آنچه که به آنها مربوط نیست و روی‎آوری به یکدیگر و دیدار از هم امر کن، به درستی که این کارها موجب نزدیک شدن به من است، و به آنها بگو که خود را به درگیری و ستیز با یکدیگر سرگرم نکنند. من به جان خود سوگند یاد کرده‎ام، که هر کس چنین کند و یکی از دوستان مرا به خشم آورد، از خدا می‎خواهم که او را در دنیا به سخت‎ترین عذاب‎ها گرفتار کند و چنین کسی در آخرت از زیانکاران است.                                           منبع:  «انوارالبهیة، تالیف مرحوم محدث قمی، ص 109»

كم و زياد عبادت مهم نيست

قالَ  امام حسن عسكري(عليه السلام): لَيْسَتِ الْعِبادَةُ كَثْرَةُ الصّيامِ وَالصَّلاةِ، وَ إنَّمَا الْعِبادَةُ كَثْرَةُ التَّفَكُّرِ في أمْرِ اللهِ.(3)

فرمود: عبادت در زياد انجام دادن نماز و روزه نيست، بلكه عبادت با تفكّر و انديشه در قدرت بي منتهاي خداوند در امور مختلف مي‌باشد.

 آورده اند كه روزى رسول صلى الله عليه و آله و سلم و جبرئيل با يكديگر در حديث بودند كه امير المومنين بگذشت و سلام نكرد، جبرئيل گفت : يا رسول الله ! چيست حال امير المومنين كه بر ما بگذشت و سلام نكرد؟ رسول گفت : اى جبرئيل ! چون است كه وى را امير المومنين خواندى ؟ گفت : حق تعالى وى را بدين نام خوانده است در فلان غزا (جنگ)و مرا گفت كه به نزديك رسول من برو و بگو تا امير المومنين را فرمايد تا در ميان دو صف جولان كند كه فرشتگان مى خواهند جولان او را ببينند.
پس دگر روز رسول گفت : يا امير المومنين ! چگونه بود كه ديروز بر من و جبرئيل بگذشتى و سلام نكردى ؟ گفت : يا رسول الله ! دحية الكلبى (نام يكى از صحابه است كه جبرئيل به شكل او در آمده بود) را ديدم كه با يكديگر در حديث بوديد، نخواستم كه حديث شما بر شما بريده شود. يا رسول الله ! چگونه است كه مرا امير المومنين خواندى ؟ - و پيش از آن رسول وى را امير المومنين نخوانده بود - گفت : جبرئيل مرا خبر داد كه پادشاه عالم تو را امير المومنين نام نهاده است .
گفت : يا رسول الله ! در حال حيات تو من امير المومنين باشم ؟ گفت : آرى ، انت امير من فى السماء و امير من فى الارض و امير من مضى و امير من بقى الى يوم القيامة . تو امير اهل آسمانى و امير اهل زمينى و امير كسانى كه بگذشته اند و امير آنان كه باقى اند تا روز قيامت

اورده اند كه چون حق تعالى موسى عليه السلام را فرمود كه از خضر علم آموز، در آن وقت كه از پيش خضر بازگشت ، هارون گفت : كه از عجايبها چه ديدى ؟ گفت : با خضر در كنار دريا نشسته بوديم ، مرغى از هوا در آمد و منقارى آب برگرفت و به سوى مشرق انداخت و يك منقار بر گرفت و به سوى مغرب انداخت و يكى به سوى آسمان انداخت و يكى به سوى زمين و بپريد. ما از آن متعجب گشتيم و متحير فرو مانديم . فرشته اى آمد، فرمود: چرا متحير فرو مانده ايد؟ گفتم : از كار اين مرغ . گفت : معنى آن است كه بدان خداى كه مشرق و مغرب گردانيد و مغرب را مغرب و آسمان را برداشت و زمين را بگسترانيد كه بعد از شما پيغمبرى برون آيد نام وى محمد و وى را وصى اى بود نام وى على ، علم شما به نسبت با علم وى چون قطره اى بود از دريا.

آورده اند كه در آن وقت كه شاه مردان را ضربت زده بودند، صعصعه بن صوحان پيش وى آمد و گفت : يا امير المومنين ! مدتى است كه مسائلى چند در خاطر من مى گردد. من خواستم كه از حضرتتان سئوال كنم ، اما هيبت شما مرا مانع شد. اگر اجازت فرمايى بپرسم ؟ گفت : بپرس . گفت : يا امير! تو فاضلترى ، يا آدم ؟ امام فرمودند : يا صعصعه ! تزكيه امرء نفسه قبيح  يعنى : قبيح است كه مرد خود را بستاند اما چون مى پرسى ، (مى گويم ) آدم را از يك چيز نهى كردند، وى بدان نزديك شد (و بخورد) و بسيار چيزها بر من مباح كردند و من آن نكردم و گرد آن نگشتم و بدان نزديك نشدم .
گفت : تو فاضلترى ، يا نوح ؟ گفت : نوح بر قوم خود دعاى بد كرد و من نكردم ؛ و پسر نوح كافر بود و پسران من سيدان جوانان اهل بهشتند.
گفت : تو فاضلترى ، يا ابراهيم ؟ گفت : ابراهيم گفت : رب ارنى كيف تحيى الموتى  (خدايا! به من نشان بده كه چگونه مردگان را زنده مى كنى ؟ سوره بقره ، آيه ۲۶۰ ) و من گفتم : لو كشف بى الغطاء ما ازددت يقينا (اگر حجابها برايم برداشته شوند يقينم (ذره اى ) افزايش نمى يابد . غرر الحكم ، 5/108) .
گفت : تو فاضلترى ، يا موسى ؟ گفت : حق تعالى وى را به رسالت فرستاد پيش فرعون ، گفت : من مى ترسم كه مرا بكشند - كه من يكى را از ايشان كشته ام . برادرم هارون را با من بفرست . و چون رسول صلى الله عليه و آله و سلم مرا فرمود كه سوره برائت بر اهل مكه خوانم - و من صناديد قريش را كشته بودم - نترسيدم و برفتم و بر ايشان خواندم و تهديد و عيدشان كردم .
گفت : تو فاضلترى ، يا عيسى ؟ گفت : مريم در بيت المقدس بود، چون وضع حملش شد، آواز آمد كه برون رو كه اين خانه عبادت است نه خانه ولادت ، و مادر مرا چون وضع حمل شد برون كعبه ، آواز آمد كه به اندرون كعبه بیآى و من در اندرون كعبه در وجودم آمدم . گفت : راست گفتى يا امير المومنين .

 سوال - مگر چند راه به خدا داريم كه خداوند در قرآن كريمسبل  را با صيغه جمع ذكر نموده و مى فرمايد: و الذين جاهدوا فينا، لنهدينهم سبلنا (عنكبوت : 69)
و كسانى كه درباره ما بكوشند، به يقين آنان را به راه هاى خود رهنمون مى گرديم .
 جواب - در روايت آمده است : الطرق الى الله بعدد انفاس الخلائق به شماره خلائق به سوى خدا راه وجود دارد.
بنابراين ، هر كس طريقى خاص به خداى متعال دارد.

 سوال - يعنى براى هر فردى راهى غير از شرع وجود دارد؟
 جواب - پس شرع چيست ؟! يعنى راه هاى معرفت خداوند سبحان با بيان معصوم و پيغمبر صلى اللّه عليه و آله و سلم و امام عليه السلام ، به شماره خلائق است . يكى از اين راه ها، معرفت نفس است كه بهترين راه ، و وجه موصول و اقرب طرق است ، و راه هاى ديگر هم داريم .
اساسا در تقرب الى الله تعالى در شرع بياناتى داريم ، بيانات نبى اكرم صلى اللّه عليه و آله و سلم و ائمه هدى عليهم السلام بيانات شرعى است ، و طريق معرفت نفس در آيات و روايات بيان شده است ؛ ولى عموم علماى عامه اين را عنوان كرده اند كه طريق معرفت نفس اقرب است ولى در شرع بيان نشده است ، و عرفا از پيش خود بدان عمل كرده اند، و مرض خدا قرار گرفته است ، و از اين راه ، مشايخ هر كدام راهى را كه نزديكتر تشخيص داده اند به مريدانشان القاء كرده و دستور داده اند. و اين طريقت (حضرت استاد (ره ) در جاى ديگر فرمودند: طريقت ، همان پياده كردن شريعت و عمل بر طبق شريعت است) ناميده شده است .
و كار به جايى رسيده كه شريعت  در يك طرف ، و طريقت در طرف مقابل قرار گرفته است ، و علت اين امر راهمان عدم بيان شرع دانسته اند. ليكن صحيح اين است كه آيات كريمه و روايات اين راه را بيان كرده اند.

دکتر محمد هادی امینی (فرزند علامه امینی) می نویسد: پس از گذشت چهارسال از فوت پدرم در شب جمعه ای قبل از اذان صبح، پدرم را در خواب دیدم.
او بسیار شاداب و خرسند بود، جلو رفتم و پس از سلام و دست بوسی گفتم: پدر جان! در آنجا چه عملی باعث سعادت و نجات شما گردید؟ پدرم گفت: چه می گویی؟
دوباره عرض کردم: آقا جان! در آنجا که اقامت دارید کدام یک از اعمال تان موجب نجات شما شد؟ کتاب الغدیر یا سایر تألیفات شما یا تأسیس بنیاد و کتابخانه امیرالمؤمنین علیه السلام؟
پدرم پاسخ داد: نمی دانم چه می گویی؟ قدری روشن تر بگو.
گفتم: آقا جان! شما اکون از میان ما رخت بربسته ای و به جهان دیگر منتقل شده اید، آنجا کدامین عمل باعث نجات شما گردید؟
مرحوم علامه امینی تأملی نمود، سپس فرمود: فقط زیارت ابا عبدالحسین علیه السلام.
عرض کردم: شما می دانید اکنون روابط ایران و عراق تیره شده و راه کربلا بسته است، برای زیارت چه کنیم؟
فرمود: در مجالس و محافلی که جهت عزاداری امام حسین علیه السلام بر پا می شود شرکت کنید تا ثواب زیارت امام حسین علیه السلام را به شما بدهند.
سپس فرمود: پسر جان! در گذشته بارها به تو یادآور شدم و اکنون نیز توصیه میکنم که زیارت عاشورا به هیچ عنوان ترک مکن.
زیارت عاشورا بخوان و آن را وظیفه خودت بدان. این زیارت دارای آثار، برکات و فواید بسیاری است که موجب نجات و سعادتمندی تو در دنیا و آخرت می شود.
فرزند مرحوم علامه امینی ادامه می دهد: علامه امینی با کثرت مشاغل و تألیفات و مطالعات، بر این کار مواظبت کامل داشت و به خواندن زیارت عاشورا سفارش می نمود، به همین دلیل خود من سی سال است که توفیق خواندن زیارت عاشورا را دارم.(از کتاب طوبای محبت)
 

ضرورت تفکر در امر دنیا و مرگ

امام حسین علیه‏ السلام به پیروان خود توصیه می‏کنند در سرگذشت دیگران که پیش از این در دنیا بودند و در رفاه و آسایش زندگی می‏کردند تأمل کنند و همواره به یاد مرگ باشند چرا که این کار انسان را از گناه باز می‏دارد. آن‏حضرت می‏فرمایند: «ای فرزند آدم، کمی اندیشه کن و به خطاب به نفس خود بگو: پادشاهان و صاحبان دنیا و جهان‏داران گذشته کجایند؟ آنهایی که شهرها بنا کردند و نهرها را جاری کردند و... و سرانجام با بی‏میلی از همه آنها جدا شده، از دنیا رفتند و همه را برای دیگران به ارث گذاشتند. ما هم روزی مثل آنها همه چیز را به دیگران وا گذاشته، به آنها خواهیم پیوست. ای فرزند آدم، هنگامی را به یاد آور که با مرگ دست و پنجه نرم می‏کنی و در قبر پهلو به زمین می‏گذاری و در پیشگاه خدا تمام اعضای بدنت علیه تو گواهی خواهند داد و رازهای پنهان آشکار شده، ترازوهای عدالت برقرار می‏شود».